Saturday, February 20, 2010



2.sinifta olan bir ogrencimin,sinifimizdan ayrilan Thien An icin gunlugune yazdiklari...
Cocuk yureklerine sigdirdiklari sevgi dunyanin hicbir yerinde hicbir seyle kiyaslanmayacak kadar saf ve bir o kadar da gercek... Farkli diller,dinler,renklerde de olsalar ortak bir paydalari var onlarin..Hayatlari boyunca unutamayacaklari ve belki de en cok ozleyecekleri "cocukluklari"...
Gulen gozleri,karsiliksiz sevgileri ve bitip tukenmeyen sorulariyla benim onlara ogrettiklerinden cok daha fazlasini ogretiyorlar bana.."Ogretmen olmak istiyorum" derken aslinda zaten ogretmekte olduklarini bilmiyorlar..
Guluyorum cogu zaman sinifta..Kahkaha attigimda oluyor farketmeden..nasil gulmeyeyim ki. "aa ogretmenim senin de mi annen var? diye sorarken gercekten bilmiyorlar bir ailem olabilecegini:)"ne zaman sizde kalicaz? biz planini yaptik, kucuk odada kizlar salonda erkekler uyuyacak" diyerek bana "Allahim bu cocuklara fazla mi ozguven verdik" dedirtiyorlar..Evde illa Turk pilavi isteriz diye tutturmalari,gece yarisi sadece ozledikleri icin telefon acmalari,Turkiyeye gidecegim icin aglayip masama mektup birakmalari (gitmeeeeeeeeeeee ogretmenin lutfeeeeeeeeeeennn), her sinifa girdigimde tahtaya notlar yazmalari, surekli asla bana benzemeyen ama benim oldugumu iddaa ettikleri resimler cizmeleri...bana "elma" gibi hediyeler getirmeleri:)gulduruyor beni cok..


Aglattiklari da olmuyor degil hani..."ogretmenim ben babami hic tanimadim derken ki bakislari delip geciyor yuregimi...Nasil diyorum ya..bi dakika...bu kadarcik cocuk yureginde boyle bir aciyi nasil barindirir ..ama anliyorum ki onlarin yurekleri kocaman..sevgileri de, acilari/huzunleri de kendilerinden buyuk..henuz kin,nefret yok..henuz kotuluk yok,kotuluge egilim yok..o yuzden gozlerimin taaa icine bakip konusabiliyorlar..piril pirillar..

Velhasili...Sarkida denildigi gibi "uzaklarda birseyler kok saliyor" ins.